چهارمین جلسه از دوره سی و سوم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره 60 نمایندگی عطار نیشابوری ویژه مسافران در روزهای سهشنبه با استادی:دستیار دیده بان محترم همسفر رضا ،نگهبانی : مسافر محمد و دبیری مسافر مصطفی با دستور جلسه((dst و تجربه من از سایر روشها))در تاریخ 19آبان ماه 1405 ساعت 17 آغاز بکار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان رضا هستم یک همسفر
دستور جلسه امروز، «تجربه من از سایر روشها و تفاوت آنها با روش [DST]» است؛ آن هم از نگاه مهندس، در مقایسه با دیدگاهی که بنیانگذاران سایر روشها داشتهاند.
بسیاری از ما تجربه روشهای دیگر را داشتهایم و حتی خود مهندس نیز این روشها را تجربه کردهاند. در کتاب عبور از منطقه [60] درجه زیر صفر هم به برخی از روشهایی که ایشان به کار بردهاند و نتیجه نگرفتهاند اشاره شده است. اما تفاوت اساسی روش [DST] و نوع تفکر مهندس، در این است که این روش بهجای برخورد با معلول، بهدنبال بررسی علت میرود.
در موضوع اعتیاد، بیشتر افراد جامعه با شخص مصرفکننده یا رفتار او برخورد میکنند. او را تحت فشار قرار میدهند، برایش نسخههای سلیقهای میپیچند و هر کس از زاویه دید خودش راهی پیشنهاد میکند. یکی نصیحت میکند، یکی زور را راهحل میداند، یکی حبس و محرومیت را مطرح میکند و یکی هم روشهای احساسی و غیرعلمی را به کار میبرد. اما مسئله اینجاست که اغلب این روشها بهدنبال کشف علت نیستند و به همین دلیل هم راهحل درستی پیدا نمیکنند.
حتی خود مهندس هم سالها درگیر اعتیاد بودند و همواره در پی این بودند که ریشه اصلی مشکل را پیدا کنند؛ اینکه این مسئله دقیقاً از کجا آغاز میشود و چرا انسان در چنین وضعیتی قرار میگیرد. در حالی که بسیاری از روشهای دیگر فقط میخواهند با نصیحت، تحمیل، فشار، آبدرمانی، حبس یا محرومیت، صورت مسئله را پاک کنند. یعنی با معلول روبهرو میشوند، نه با علت.
این موضوع فقط در اعتیاد هم نیست؛ در بسیاری از مسائل زندگی، اگر علت را نشناسیم، هر اقدامی ممکن است فقط یک واکنش مقطعی باشد. مهندس هم دقیقاً بر همین نکته تأکید میکنند که ابتدا باید صورت مسئله روشن شود. وقتی صورت مسئله درست مشخص شد، آنوقت میتوان با تفکر و منطق، راهحل درست را پیدا کرد.
برای مثال، سازمان بهداشت جهانی سالها اعتیاد را «مسمومیت مزمن» معرفی میکرد. وقتی علت را مسمومیت بدانیم، طبیعی است که راهحل را هم سمزدایی در نظر بگیریم؛ یعنی تصور کنیم باید هرچه سریعتر مواد از بدن فرد خارج شود. اما نتیجه این نگاه آن است که فرد را در شرایطی قرار میدهند که با خماری شدید، درد فراوان و آشفتگی جسمی و روانی روبهرو میشود.
اما مهندس نگاه دیگری را مطرح میکنند. ایشان میفرمایند: بدن انسان دارای یک سیستم تولیدکننده مواد شبهافیونی و بیوشیمیایی است که تعادل جسم و روان انسان را برقرار میکند. وقتی فردی از بیرون مواد مصرف میکند، در ابتدا سطح این مواد در بدن بالا میرود و فرد احساس لذت میکند. به همین دلیل دوباره به سراغ مصرف مواد میرود، بیآنکه متوجه باشد بدن او بسیار هوشمند است و بهتدریج تولید داخلی خود را کاهش میدهد.
اگر بخواهیم این مسئله را سادهتر درک کنیم، میتوانیم بدن را به کشوری تشبیه کنیم که نیازهای غذایی خود را از تولید داخلی تأمین میکند. حال اگر مدتی طولانی مواد غذایی از بیرون، آسانتر و بیشتر وارد شود، تولیدکنندگان داخلی کمکم تولید خود را کاهش میدهند. پس از مدتی، اگر واردات ناگهان قطع شود، آن کشور با کمبود و بحران روبهرو میشود؛ چون تولید داخلی از کار افتاده است.
بدن انسان هم دقیقاً چنین وضعیتی پیدا میکند. میلیاردها سلول بدن به این مواد نیاز دارند، اما وقتی تولید داخلی متوقف یا بسیار ضعیف شد، بدن ناچار است نیاز خود را از بیرون تأمین کند. حال اگر مصرف مواد یکباره قطع شود، سلولها دچار کمبود شدید میشوند و آن درد، بیقراری و رنجی که در خماری تجربه میشود، در واقع نتیجه همین ناتوانی در تأمین نیاز سلولهاست.
بر همین اساس، مهندس تعریف تازهای از اعتیاد ارائه میکنند و میگویند: «اعتیاد، جایگزینی مزمن است.» یعنی در طول زمان، مواد بیرونی جایگزین مواد داخلی بدن شدهاند. وقتی علت را اینگونه بشناسیم، بسیاری از رفتارهای فرد مصرفکننده هم برای ما قابل فهمتر میشود؛ زیرا او از روی ضعف اخلاقی یا بیارادگی صرف عمل نمیکند، بلکه با یک کمبود واقعی در سیستم جسم خود مواجه است.
اینجاست که اهمیت روش [DST] روشن میشود. این روش بهدنبال آن است که بهصورت تدریجی و اصولی، سیستم تولیدکننده داخلی بدن دوباره فعال شود. تا زمانی که این سیستم بازسازی نشود، مشکل همچنان پابرجاست؛ حتی اگر مصرف ظاهراً قطع شده باشد. به همین دلیل است که در روش [DST]، هم جسم فرصت بازسازی پیدا میکند، هم روان به تعادل نزدیک میشود و هم زمینه برای اصلاح تفکر و جهانبینی فراهم میگردد.
وقتی جسم به تعادل برسد، روان هم آرامتر میشود. انسان وقتی درد نداشته باشد، وقتی درگیر آشفتگی و کمبود نباشد، خلقوخوی بهتری پیدا میکند و قدرت تصمیمگیریاش بیشتر میشود. از همه مهمتر، موضوع تفکر و جهانبینی است؛ همان بخشی که شاید در بسیاری از روشها نادیده گرفته شده است.
در کنگره [60]، علاوه بر درمان جسم، به آموزش جهانبینی هم توجه میشود تا فرد از تفکر افیونی فاصله بگیرد و دیگر بهسادگی به سمت ضدارزشها حرکت نکند.
من بسیار خوشبختم و خدا را شاکرم که این توفیق را داشتهام سالها در دانشگاه بزرگ احیای انسانی، یعنی کنگره [60]، حضور داشته باشم و از این آموزشها بهرهمند شوم. این آموزشها برای من، بهعنوان یک همسفر، تأثیر بسیار عمیق و ارزشمندی در زندگیام داشته است. همچنین این افتخار را داشتهام که بخشی از این دانش را به دیگران منتقل کنم و آنها نیز این آگاهی را به نفرات بعدی منتقل کردهاند.
از اینکه به سخنان من توجه کردید، صمیمانه سپاسگزارم..

(30).jpg)
ضبط صدا : مسافر مصطفی (لژیون دوازدهم)
تایپ و نگارش: مسافر علی(لژیون دوم)
عکاس: مسافر اشکان (لژیون دوم)
بارگذاری: مسافر علی نگهبان سایت(لژیون دوم)
- تعداد بازدید از این مطلب :
257